Woest en zacht

Hier volgt een mededeling: we onderbreken de reeks van blogs over Roger Raveel voor een vakantiebericht. Ik ben tien dagen aan de Bretonse Côte de Granit Rose. Deze kuststrook aan de noordkant van Bretagne staat bekend om de spectaculaire rotsformaties van roze graniet die overal in het landschap opduiken en zich met vastberaden uitlopers uitstrekken tot in de blauwe oceaan.

Drieëntwintig jaar geleden ben ik hier ook al eens geweest en hoewel deze streek een stuk drukker is geworden maken de imposante rotsformaties weer een diepe indruk op me. De formaties bestaan uit enorme gestapelde keien in prachtige vloeiende vormen, vormen waarvan je bijna niet kunt geloven dat die niet door bijvoorbeeld Henry Moore of Jean Arp zijn gemaakt, maar natuurlijk zijn ontstaan.

De zon kleurt de stenen roze en roestbruin waardoor ze prachtig afsteken tegen de diepblauwe oceaan die in witte schuimkoppen breekt op het gesteente. Het geluid van de branding is continu aanwezig en de rotsen bieden beschutting tegen de wind. Tussen de stenen is er een lage begroeiing van gele gaspeldoorn en hei en, in deze tijd van het jaar, blauwe boshyacinten en roze Engels gras.

Het oppervlak van de stenen, die bestaan uit een mengsel van kwarts, mica en ijzerhoudend veldspaat, is ruw. Maar de vormen van deze enorme ‘aardappelen’ zijn vloeiend en zacht. De rotsen met hun onwaarschijnlijke combinaties van holtes en bollingen geven een gevoel van omhulling en aanwezigheid. Alsof ze grote slapende wezens zijn die goedmoedig en beschermend hun massieve lichamen uitstrekken in zee. Wij mensjes mogen op hun rug klauteren en ons veilig voelen op hun solide gewelfde vormen.

Het weer kan hier onstuimig zijn, maar de rotsen geven geen krimp. De golven bulderen en het zeewater spuit met grote witte schuimkoppen over de rotsen heen, maar de slapende reuzen duiken steeds weer op, iets donkerder rood dan eerder, maar onaangedaan in hun zachte ronde vormen.

Deze eeuwenoude giganten ontroeren me. Ze zijn woest door hun grootte en door de onverschrokkenheid waarmee ze de klappen van de zee opvangen. En ze zijn zacht door hun kleur, maar bovenal door hun adembenemende vloeiende vormen.

Het toeval speelt ook een rol in hoe ik deze rotsformaties ervaar. Drieëntwintig jaar geleden was mijn vader net overleden toen ik hier was, dit jaar is mijn moeder gestorven. Dat maakt misschien wel dat ik nog meer de geruststellende aanwezigheid ervaar van deze ‘voorouderlijke’ rotsen aan de Côte de Granit Rose. Ze waren er altijd al, en ze zullen er altijd zijn.

C’est ça; la vie en roz. Merci.