Luisteren

Bij een bezoek aan een museum voor beeldende kunst kun je zeggen ‘Ik waan mij aan het strand’ of ‘Ik waan mij in een bos.’ Tijdens mijn wandeling Beelden en bomen door het Nationaal Bomenmuseum Gimborn bén je in een bos. Je hoeft je niet voor te stellen hoe het klinkt, alle geluiden zijn er al; het suizen van de wind in de dennen, de vogelgeluiden, het zoemen van insecten, het geritsel van de struiken, het knerpen van het schelpenpad onder je voeten. Die bosgeluiden maken deel uit van de beleving van de sculpturen en installaties. We gaan tijdens mijn wandeling heel aandachtig luisteren.

Geluiden laten je een ruimte ervaren. De beslotenheid van eerbiedwaardige, oude bomen klinkt anders dan de openheid van een waterpartij. De sculptuur op de top van een heuvel ‘klinkt’ anders dan die in de warme omhulling van een heideveld. Geluid intensiveert de ervaring van de sculpturen.

Lichtvallen, Mieke van den Hoeven, aluminium, kleurlak, draad

Alle vijfendertig kunstenaars van de expositie Beelden en bomen hebben zelf de locatie gekozen waar hun beeld of installatie kwam te staan. De locatie, de ruimte die het kunstwerk omgeeft, is onderdeel van het kunstwerk. Al luisterend beleef je iets van de relatie tussen het kunstwerk en de ruimte eromheen.

Madonna, Ninette Koning, dennennaalden en doek

Zo sta je bij de Lichtvallen van Mieke van den Hoeven, waar hoog boven je in de gewelven van de takken de wind ruist, opeens in een bomenkathedraal. Tussen de verticaal oprijzende stammen hangen haar glanzende en veelkleurige sculpturen die associaties oproepen met glas-in-loodramen. De zacht wuivende Madonna van Ninette Koning die even verderop in een ‘zijkapel’ tussen de boomstammen hangt, completeert het gevoel van een kathedraal.

In deze rondleiding luisteren we naar de geluiden die het beeld omgeven. We horen naaldbomen die anders ruisen dan loofbomen, struiken die ritselen, we horen de dempende werking van coniferen op de omgevingsgeluiden. Klinken de geluiden boven ons, zoals bij hoge naaldbomen, of staan we ertussen, zoals bij laag struikgewas? Staan we aan de rand van het water met achter ons een grasveld of een bosrand en hoe klinkt dat? Murmelt het water?

Ook de beelden zelf laten zich niet onbetuigd qua geluidservaring. Anders dan binnen de muren van musea mag je de beelden hier aanraken. Zo kun je ze allerlei geluiden ontlokken; de schalen van Joke Zaals Riool in bloei worden klankschalen, uit het kraantje stroomt het water met een welluidend straaltje. De keramieken cilinders van The Gathering van Wilma Bosland blijken ook heel melodieuze klanken te kunnen voortbrengen, waarmee menige gathering kan worden opgeluisterd. En zelfs de vlijmscherpe vliegtuigjes van een vervaarlijk kunstwerk als De Doorn (Colletia paradoxa) van Karin van der Molen klinken als een hip metalen slaginstrument als je er zachtjes op tikt.

Het geluid van ‘De Doorn (Colletia Paradoxa)’, Karin van der Molen, cortenstaal. Foto: Berend van Dooren

Kunst in de natuur is een buitenkansje om al je zintuigen open te zetten. Met oren op steeltjes, ogen op steeltjes en het gevoel van de zon op je gezicht, de wind in je haren en de koelte van de schaduw op je huid zullen we de wandeling Beelden en bomen maken, luisterend naar de dialoog tussen sculptuur en natuur.

De wandelende lezing Beelden en bomen is op 5 mei in het Nationaal Bomenmuseum in Doorn. Informatie en reserveren: klik HIER
Bij voldoende belangstelling volgen er later nog meer wandelingen.

Afbeelding boven dit artikel: Planteneter, Mieke de Waal, cortenstaal

 

4 Comments

  1. Beste Hans, wat een mooie blog weer. Dankjewel! Ik verheug me op je wandeling.
    Tot zondag,
    Mieke

    • Dankjewel Mieke. Tot zondag!

  2. Wat een mooi verhaal alweer Hans; ik waan me even daar…
    Helaas kan ik er niet bij zijn zondag.
    Bij de tweede ronde ben ik er zeker!
    Veel luistergenot…
    Succes!!
    Wilma

    • Dankjewel Wilma.


Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *