Een soort kerstverhaal

 

Wat maakt de dieren van Tom Claassen in museum Beelden aan Zee zo aansprekend? Dat is wat mij betreft hun autonomie. Ze zijn niet aaibaar of knuffelbaar, zoals dieren vaak worden afgebeeld. Maar ze gaan volstrekt hun eigen gang, of we nou naar ze kijken of niet. Zoals dieren doen.

Tom Claassen houdt naar eigen zeggen niet van dieren, anders zouden zijn beelden sentimenteel worden. Zijn dieren zijn verre van dat, ze hebben eerder iets eigenzinnigs, op het nurkse af, en zitten vaak slordig in hun vel. Ze hebben duidelijk een eigen leven, waarin jij als bezoeker maar een toevallige passant bent.

Ezel, 2012, gietijzer

Toch zijn ze heel benaderbaar, misschien omdat ze zulke herkenbare, menselijke trekken hebben. De Ezel staat met gebogen kop stevig met zijn poten op een sokkel. Zijn lichaam zit vol bulten en blutsen; hij heeft al heel wat meegemaakt. Daarin doet hij denken aan de levenswijze/levensmoede ezel Eeyore uit Winnie de Poeh. Dit altijd mopperende dier, nooit verlegen om een sombere wisecrack (‘Het kan erger. Ik weet niet precies hoe, maar het kan.’) is ook danig door het leven getekend.

Een van Eeyore’s ‘vrienden’ is Rabbit; een druk en betweterig konijn. ‘Geef Rabbit de tijd en hij komt altijd met het antwoord’, aldus Eeyore. In museum Beelden aan Zee loopt ook zo’n konijn rond, genaamd Jo. Dit bronzen konijn volgt zijn eigen route en staat overal met zijn neus bovenop. Voor Claassen is dit konijn een verbeelding van ‘bemoeizuchtige mannetjesachtige nieuwsgierigheid’ en hij noemde het naar zijn vader.

Daarnaast zijn er nog de talloze witte konijnen, min of meer het handelsmerk van Tom Claassen. Deze konijnen, die met gespitste oren op hun achterpoten zitten, zijn niet zo betweterig als Jo, maar ze zijn wel overal aanwezig; op de binnenplaats, in het museum zelf en op de affiches en merchandise van deze expositie. De rugnummers geven aan dat er heel veel van zijn.

Naar beneden kijkend konijn en Liggend konijn, 2002, polyurethaan met laklaag

Een van die witte konijnen ligt op zijn buik op een rode ponton. Hij kijkt over de rand naar beneden waar een klein gouden konijntje stralend op een kussen ligt. Dat roept een soort kerstverhaal op. Het bronzen konijn Jo, het dier met de meest menselijke trekken, heeft witte, kunststoffen geestverwanten die overal door de zaal ‘zweven’. Een van die witte konijnen kijkt ‘van alzo hoge’ neer op een pasgeboren, gouden konijn in de armoedige omgeving van een afgebladderde ponton. Het lijkt wel een kerststal.

Model voor zittende Buffel, 2010

De Ezel, vaste bewoner van de kerststal, is ook van de partij en de reusachtige, staande Buffel is de os. Of misschien past de Buffel die als model in de Gipsotheek te bewonderen is nog wel beter bij deze kerststal. Deze ‘os’ is erbij gaan zitten. Een echte kerststal-attitude; hij neemt de tijd om alles te bewonderen.

Een kerstverhaal met de dieren van Tom Claassen? Waarom niet? De autonome, levendige dieren van deze kunstenaar nodigen je uit om je eigen verhaal te maken. Van Olifant tot Kleine Muis, van Yp, het Ypenburgse vogeltje, tot de fantasievogel Kleine Hark, de dieren van Tom Claassen leveren fantastische verhalen op.

Ik wens u en uw dier-baren fijne kerstdagen.

2 Comments

  1. Zo’n heerlijk apart kerstverhaal ben ik nog niet eerder tegen gekomen. Dankjewel weer Hans. Ook voor jou en je familie (dier-baren 😉) en vriendenkring fijne feestdagen en een gezond en creatief nieuw jaar wens ik je toe. Graag weer tot de volgende keer.🎄😇

    • Dankjewel Jeannette.


Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *