Wen er niet aan

‘Wen er maar aan’ is een opmerking die ik de laatste tijd veel hoor en waar ik me erg aan stoor. Hij wordt meestal gebruikt door mensen die een bepaalde trend of verandering voorstaan. De tegenstanders krijgen het bevel ‘Wen er maar aan!’ Geen dialoog, geen gesprek om de ander te proberen te overtuigen, gewoon een soort schouderophalend poneren van je eigen opvatting.

Van verongelijkte buurtbewoners tot jij-bakkende wereldleiders, overal duikt ‘wen er maar aan’ op. Het is een gebod om iets normaal te gaan vinden, hard en koud. De wennermaaraan is een log, koudbloedig dier met achterdochtige ogen , scherpe klauwen en een grote muil.

Ergens aan gewend zijn is het tegenovergestelde van ergens gevoelig voor zijn, iets opmerken, ergens door verwonderd of geraakt worden. Get used to it is de Amerikaanse uitdrukking. En used zeg je ook van een versleten, afgetrapt voorwerp. Je ziel verslijt door al die narigheid.

Ik pleit ervoor om nooit te wennen aan onverschilligheid. Aan neerbuigendheid, aan ongenuanceerdheid. Blijf er gevoelig voor. Verwonder je erover. De kunst is om je verwondering niet te vertalen in verontwaardiging, maar om gevoelig én open te zijn; in contact met je omgeving.

Onbevangenheid is wat ik bepleit. Dat kun je oefenen door ‘niet te wennen’ aan gewone,  positieve dingen. Kijk onbevangen en wen er niet aan. Aan het stralende lage licht van januari. Aan de rook van schoorstenen boven berijpte daken. Aan het scherpgetekende smoeltje van de pimpelmees op je vetbol.

Wen niet aan de wonderlijke kleurencombinatie van de man in het appelgroene trainingsjack met een witte muts op een rode fiets. Aan de maan in laatste kwartier aan de ochtendhemel, een groep ganzen vliegt ervoor langs. Wen niet aan de ogen van je geliefde.

Wen niet aan de zeggingskracht van kunst. Verwonder je over de naïveteit en humor van Picasso’s keramiek. De vis met zes pootjes, die blub-blub-blub bellen blaast op het oor van de vaas. Of het kleine vaasje ‘Vrouw met gevouwen handen’; haar ogen zijn haar borsten, haar handen haar mond.

Wen er nooit aan. Aan kunst niet. Aan gewone dingen niet. Aan kleinzieligheid niet. Kijk onbevangen  en voel wat er gebeurt. Groet als Paul van Ostaijens Marc ’s morgens de dingen en laat je hart spreken.

Afbeeldingen van boven naar beneden:
– Vissen, Olifantvaas met zes voeten, Pablo Picasso, 1952, Particuliere collectie
– Vrouw met gevouwen handen, Vaas (lamp), Pablo Picasso, 1955, Particuliere collectie
– Gedicht ‘Marc groet ’s morgens de dingen’ van Paul van Ostaijen

No comment yet, add your voice below!


Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *